Ga ik ooit kunnen boeren?

Het is 1 uur ’s nachts ik ben zo moe maar toch val ik niet in slaap. ‘Ga ik ooit kunnen boeren?’ ‘Is er hier nog toekomst’ ‘Raak we nog wel aan voldoende landbouwgrond.’ FLITS ‘Hoe gaat het nieuwe MAP eruit zien?’ ‘Wat met PAS?’ ‘Hebben mijn leerlingen van de landbouwschool nog wel werkzekerheid?’ ‘Heeft wat ik aan het doen ben wel zin?’ ‘Leid ik als leerkracht Landbouw mensen op tot werklozen?’. Constante beelden, doemscenario’s die door mijn hoofd gaan. Doemscenario’s die in Vlaanderen wel eens realiteit kunnen worden of die dat al zijn. De mensen rond mij zie ik worstelen. Mijn vrienden, mijn vriend, familie en ikzelf. Ik wil boeren! Ik wil verder duurzaam en diervriendelijk voedsel produceren. Dat is het enige waar ik aan denk. Dat is het gene waar mijn even gepassioneerde vrienden en familie aan denken. Dat is de laatste gedachte voor ik knarsetandend in slaap val.

Zondagochtend 5 uur in de ochtend. Mijn wekker gaat en ik ben direct klaar wakker en ik sta op 5 minuten in de koeienstal. Ik word rustig wakker in de melkstal. Mijn hoofd zit bij de koeien. Ik maak de ligboxen van de koeien schoon, opnieuw instrooien, koeien verzetten en ik help onze papa mee melken in de melkput. Ik voederen de kalveren wat bij uitstek mijn favoriete werk is. Onze koeien hebben altijd de neiging om te kalven op zondagochtend zodat we zeker niet zonder werk vallen. Het resultaat zijn twee vaarskalveren, één van de mooiste dingen op de boerderij: nieuw leven! De kalfjes en de moederkoeien zijn gezond en wel en daar doen we het voor. Mijn hoofd vult zich met optimistische gedachten, blije gedachten. Ik voel me gelukkig.

Om 9u30 snel naar binnen voor het ontbijt. Met heel het gezin rond de tafel. Het gaat natuurlijk nog steeds over de boerderij. We bespreken de nieuwe uitslagen van de melkcontrole, onze stierenkeuze, onze plannen voor de toekomst. Dat laatste eindigt altijd wel dubbel. Want we proberen optimistisch te blijven. Waar een wil is, is een weg denken we, er moeten altijd oplossingen zijn en we moeten blijven zoeken naar oplossingen. Maar de vooruitzichten zijn beangstigend. We zijn bang en dat vreet aan ons.

Maandagochtend raak ik iets moeilijker uit mijn bed, de slapeloze nachten beginnen toch te wegen. Ik vertrek net op tijd voor de les veeteelt die ik om 8u20 in de landbouwschool moet geven. Mijn gedachten van de nacht zitten in mijn hoofd en flitsen allemaal terug als ik een half uurtje in de auto zit. Maar dan sta ik heel de voormiddag in de koeienstal met 13 pubers. Die volle bak meewerken en willen leren. Deze jonge mensen willen echt een toekomst in de landbouw net zoals ik. We lachen en zwansen tijdens de les. De sfeer is altijd losser op verplaatsing dan in het klaslokaal. Ik leer hen hoe we een voetbad zetten voor de koeien zetten en waarom we dit doen. Ik vergeet een voormiddagje mijn zorgen. Maar de knagende gedachten zijn weer daar als ik om 22u mijn bed in kruip en wederom wakker lig met een hoofd vol gedachten.

De landbouw in Vlaanderen is één van de meest efficiënte ter wereld. Wij zorgen hier voor veilig, gezond, diervriendelijk en duurzaam voedsel. Dat is ongelofelijk en daar mogen wij enorm trots op zijn! En er moet gewoon licht zijn aan het einde van de tunnel.